Jaren geleden laaide de belangstelling voor Slaid Cleaves muziek ineens op, en ik werd daarin meegezogen. Zag hem rond 2002 in korte tijd tweemaal, en het enthousiasme tijdens zijn optredens was aanstekelijk. Het was mooi zolang het duurde, want ik sneuvelde onder de overdaad aan country, patriotisme en positiviteit. Too much for me! Dusdanig dat ik Slaid tot 2013 niet bliefde. Ruim 10 jaar schoof ik zijn albums structureel terzijde, en bleef onverzettelijk vasthouden aan mijn (voor)oordeel. Ik had het zo langzamerhand wel gehoord met Good Ol’Slaid!

Joe Bonamassa is een grote meneer geworden. Na het vullen van o.a de historische Royal Albert Hall stond hij vorig jaar in het even zo historische Vienna Opera House. Die status heeft hij overigens meer dan verdient. In ieder geval werkt hij er hard genoeg voor. De laatste jaren komt hij ieder jaar wel met minimaal 2 producten op de markt. Die werklust die jaarlijks leid tot die producten is voor de fans natuurlijk erg mooi. Aan de andere kant bekruipt me wel eens het gevoel dat de valkuil aanwezig is dat hij de markt overvoerd en men op den duur bonamassa-moe wordt.

Warren Haynes is in mijn ogen een ondergewaardeerd muzikant. Bij aanschaf van deze cd/dvd combinatie bedacht ik me dat ik in deze tuin maar ook in de verschillende muziekbladen altijd weinig van hem tegenkom. Daarop heb ik gekozen om hem met deze plaat maar eens wat verdiende aandacht te geven. Haynes is een bezige bij en een duizendpoot. Deze elementen dragen er wellicht aan bij dat hij voor een wat groter publiek wat ongrijpbaar blijft.